امراى غورى به هندوستان رفت و در شهر اجمير در منطقهء راجستان ساكن گرديد . خواجه در اجمير مؤسسات اسلامى درست كرد و مدارس و مساجدى بنياد نهاد و به تدريس و تبليغ مبانى اسلامى مشغول گرديد . خواجه معين الدين از طريق تصوف و عرفان كه با روح و فكر مردم هند سازگار بود موضوعات دينى را القا مىكرد و در اندك مدتى شهرت عظيم يافت و مردم از اطراف و اكناف پيرامون وى را گرفتند و از وجود وى استفاده كردند . پادشاهان و امراى اسلامى هند فوق العاده به وى احترام مىكردند . براى خواجه معين الدين وسايل پيشرفت از هر جهت فراهم گرديد و او توانست ميليونها نفر از بت پرستان هند را به توحيد راهنمايى كند و از بركت وى دين مقدس اسلام در شمال و مغرب هند پيش رود . معين الدين شاگردان زيادى تربيت كرد و آنان هر كدام در منطقهء خود مصدر خدمات ارزنده‌اى شدند . قطب الدين بختيار كاكى و فريدالدين گنج شكر از شاگردان و تربيت شدگان او هستند كه منشأ آثار و خدمات اسلامى شدند . خواجه معين الدين پس از مدتى فعاليت و تأسيس سازمانهاى فرهنگى و مذهبى در شهر اجمير ديده از جهان فرو بست . مسلمين پس از درگذشت او برايش مقبرهء مجلل و باشكوهى ساختند كه پس از هشت قرن هنوز پابرجاست و يكى از مزارات درجهء اول مسلمين در هند به شمار مىرود . سلاطين مسلمان هند از عصر ناصرالدين خلجى تا زمان نظام حيدرآباد ، هر كدام در آنجا از خود يادگارى گذاشته‌اند . در ايوان و رواقها و داخل مقبره اشعار زيادى به زبان فارسى - كه زبان رسمى مسلمانان هند بود - نوشته شده كه اينك چند بيت در ذيل به نظر خوانندگان محترم مىرسد : خواجهء خواجگان معين الدين * اشرف اولياء روى زمين در جمال و كمال او چه سخن * اين مبين بود به حصن حصين مطلعى در صفات او گفتم * در عبارت بود چو درّ ثمين اى درت قبله گاه اهل يقين * بر درت مهر و ماه ، سوده جبين روى بر درگهت همى سايند * صدهزاران ملك چو خسرو چين خادمان درت همه رضوان * در صفا روضه‌ات چو خلد برين